x93Je kent het rijtje in het Nederlands toch wel? Ik, jij, hij, zij,wij, jullie,zij?x94 vraag ik aan leerling X. die ik Engelse grammar uit moet leggen. Hij kijkt me hoopvol aan. x93Ja, dat ken ik wel!x94

x93Mooizo. En dan in het Engels. I (am), you (are), he (is), she (is), they (are), we (are), you (are). Ken je dat rijtje?x94   X kijkt me blanco aan.

Ik zucht en vraag me af wat onderwijs tegenwoordig nog te betekenen heeft, als leerlingen in de tweede klas zitten en de basis al missen.

Een half uur later zit ik nog te blokken met leerling X. We zijn anderhalve oefening verder en mijn bureau ligt vol met kladblaadjes met uitleg die ik voor hem opgeschreven heb. Om de vijf minuten vraag ik X om mij eens uit te leggen wat ik hem geleerd heb, zodat ik kan zien of hij me begrepen heeft. Ik merk dat de helft hem ontglipt en dus probeer ik een andere manier van uitleggen.

En het is verrekte lastig. Ik heb geen Engels gestudeerd. Ik ben  stagiaire op een zogeheten REC, een Regionaal Expertise Centrum. x91Mijn kidsx92 hebben bijvoorbeeld ADHD, PDD-NOSS, Gilles de la Tourette, concentratieproblemen of dyslexie. Ze hebben geen klassikale lessen maar werken met weektaken en krijgen redelijk individuele begeleiding.

Leerling X vindt Engels heel lastig. Ik moet het met hem doornemen en probeer zo goed en zo kwaad als het kan alle kennis die ergens stoffig in mijn brein hangt, bijeen te rapen en zo helder mogelijk over te brengen op X. En dat is nog moeilijker, want ik heb zelf nooit wat geleerd.

Ik heb een talenknobbel. Mijn moeder heeft Frans en Nederlands gestudeerd en mijn vader heeft Engels gestudeerd waarna hij er dertig jaar lang les in heeft gegeven. It runs trough the family, zeggen ze dan en het kon ook bijna niet anders dan dat ze vier kinderen produceerden die stuk voor stuk een enorme woordenschat ontwikkelden op jonge leeftijd, taalgevoel hebben en ook nog aardig kunnen schrijven daarbij.

Toch heeft mijn talent een keerzijde, omdat ik alles automatisch goed doe. Kom bij mij dus niet aanzetten met uitleg van grammatica en regeltjes, want dan snap ik het niet meer. Ik heb op de middelbare school dus alle grammar langs me heen laten glijden, mijn opdrachten gemaakt en goede cijfers behaald.

Nu is het mijn bottleneck. In het afgelopen uur heb ik Xx92 gezichtsuitdrukking talloze keren zien veranderen van hoopvol, naar blanco, mismoedig, begrijpend, opgetogen en weer omgekeerd het rijtje af. Hoe onprofessioneel ook, af en toe heb ik in het bijzijn van X de uitleg in het handboek hardop tot mezelf door laten dringen. Uiteindelijk zwabberde de uitleg het stof uit mijn hersenen weg en dreef de langbewaarde, ongebruikte kennis (die ergens toch tot me doorgedrongen is tijdens mijn middelbareschoolcarriere) naar boven.

En daar geschiedde een wonder: ik legde uit en X begreep.

Ik zie je elke dag.
Ik ken bijna je hele garderobe.
Elke ochtend is je haar een stukje gegroeid, elke morgen is je blik weer anders.
Je zegt geen woord, je groet niet eens maar je luistert mee met de gesprekken die ik voer met een ander.
Ik praat vrijuit, al weet ik dat je me hoort. Je blik staat altijd op oneindig. Je weet hoe ik denk, waar ik werk en wat me bezig houdt. En jij? Jou ken ik na die talloze ritten nog steeds niet.

We zitten in hetzelfde schuitje
jij en ik, ik en jij
we kunnen het niet, maar ook weer wel
we kunnen het wel maar ook weer niet
we kunnen niet met
we kunnen niet zonder
jij en ik, ik en jij, samen, wij

Ik zie je fietsen langs mijn bus,
vanachter mijn raam sla ik je gade.
Je hebt haast, je trapt je kapot.
Een verbeten trek om je mond,
verstrakte kaak. Je moet al je
kracht leveren om het stoplicht
nog te halen. En ja..
Keihard fietsen op een gejatte
fiets met lekke banden.. das lastig!

Ik ga dromen vangen,
fortuin maken,
de wereld veroveren,
een kroeg beginnen.
Ik zal schijnen,
dansen,
blij zijn,
liefhebben..
& Bovenal geliefd zijn.

Laat me jullie een verhaaltje vertellen. Ik moet zeggen dat ik ‘m niet zelf verzonnen heb, maar hij is desalniettemin intrigerend.

Een aantal jaren geleden was er eens een jongen die zijn stadje ontvluchtte. Hij was in de twintig, had zijn hele leven daar al gewoond en wilde avontuur en goud zoeken, maar wist nog niet waar. Hij liet zijn huis en zijn vriendin achter, van die laatste was hij toch al zat.

Zo vertrok hij van huis, met wat spulletjes en een slaapzak en wachtte langs de kant van de weg op een lift richting de wijde wereld. Het was koud, nat en midden in de nacht toen er een truck stopte. De jongen stapte in en het eerste wat hem opviel waren de ogen van de trucker, eng, doordringend.

De trucker draaide een sjekkie en zei dat hij Stille Willie heette. Hij vroeg aan de jongen waar hij vandaan kwam, wat zijn naam was, waar hij heen wou en wat hij dacht. Na een aantal uren stopte Willie en zei ‘Mijn jongen loop hier het kruispunt over, na een tijdje zul je een cafxe9 tegenkomen. Ga daar naarbinnen:je bent er nooit teveel, je bent er net genoeg. Hier heb je een tientje, koop daar maar een biertje van en zeg dat Stille Willie je gestuurd heeft.’

En de jongen liep over het kruispunt, volgde de weg en zag inderdaad na een tijdje een cafxe9 verschijnen. Hij ging er naar binnen, bestelde een biertje en zei dat hij hier door Stille Willie gebracht was. Bij het horen van die naam werd het plots stil in het cafxe9, en de barman begon te vertellen..

‘Zo’n vijftien jaar geleden reed er een bus met schoolkinderen op de heuvel, en Stille Willie reed hem tegemoet. De weg was te smal, de wagens waren te breed en het ravijn ontzettend diep. Ten koste van zijn eigen leven heeft hij een ongeluk voorkomen. Ieder jaar opnieuw brengt hij een bezoek aan ons dorp..’

Check het lied van Henk Wijngaard hier!

Hoi (:

Ik ben tijdelijk inspiratieloos, heb teveel geput uit mijn bron en nu kan niemand zich meer laven aan mijn schrijfsels. Helaas pindakaas. Of, zoals Hade (vlinderkriebels.web-log.nl) eens zei; unfortunately peanutbutter.

Mxe1xe1r toch is er een hoop aan de horizon, want mijn lieve vriendin Cynthia (sweeta-dushi.hyves.nl) heeft een magnifique trailer gemaakt van onze Hongarije-reis.

Laat me wel even vermelden dat mijn verstandskies de dag daarvoor getrokken was, en mijn hele gezicht opgezwollen en pijnlijk was.

Kijk ‘m hier!

x

Het is half 2 ‘s middags als ons superdeluxe, roze vliegtuig is geland op Budapest Airport. Waar de xe9xe9n de vlucht als normaal, prettig of zelfs superleuk heeft ervaren, was het voor de ander een zware beproeving. Zelfs zxf3 erg, dat de dame in kwestie plechtig zweert om, behalve de terugreis dan, nooit meer in een vliegtuig te stappen.. Nee, zxe9lfs niet voor een tripje naar New York!

Budapest is amazing! Vol met oude, hoge gebouwen, pracht en praal, luxe en rijkdom. Er rijden auto’s, bussen en trams, want fietsen kennen ze er bijna niet. Er zijn winkels, hotels en restaurants..Klinkt als Amsterdam he? Maar jongens, this is Budapest I’m talking about! Een wereldstad! Een superoude en gezellige stad! En ik sta daar met 9 stuk voor stuk fantastische mensen, met het vooruitzicht op 4 gezellige dagen, waarvan 1 wat serieuzer, maar daarom niet minder leuk.

Om het direct maar gezellig te maken, duiken we ‘s avonds eerst twee restaurantjes in om wat te drinken(lees: bier en palenka) en nemen we vervolgens onze eerste Hongaarse maaltijd in het Matyas Steakhouse. Compleet met traditionele muziek en dans. En wat xeds de opluchting groot, als blijkt dat het eten goed smaakt en niet bestaat uit hanehersenen en vissekoppen!

De nachtwinkel bezorgt ons legio opties om ons te bezatten. Jammer, Hongaarse alcohol is niet goedkoper, maar de roes waarschijnlijk niet minder. Vanaf dat moment haak ik af en duik in mijn bed die, wegens een douche die lek blijkt te zijn, drijft op een woeste zee van schuimend douchewater. De rest heeft het ongetwijfeld gezellig gehad die nacht, te oordelen naar de gezichten de volgende morgen.

Vrijdagochtend. Budapest by night was prachtig, maar nu willen we de details ook graag zien. We doen een hoop: we bekijken de Matyas kerk(alwxe9xe9r een Matyas? Ja alweer! Kennelijk had de beste man een behoorlijke status!), waar Bert nog even op het orgel mag spelen. We nemen een lichte lunch, bekijken het parlementshuis(wauw!) en het vrijheidsplein. ‘s Middags rijden we naar Szxe9kesfxe9hervxe1r. Ik zit in de goede auto blijkt maar weer, als Bert en kornuiten verdwalen en zonder navigatie rondrijden door Budapest. Iemand anders vindt achteraf dat ik het juist nxedet getroffen heb, omdat het bij hen in de auto vxe9xe9l gezelliger was.

Aangekomen in Szxe9kesfxe9hervxe1r bekijken we eerst het hotel waar de volwassenen slapen. Daarna duik ik met Gert, Peter, Alle en Sieta een coffeebar in, om te wachten op de rest. ‘s Avonds eten we met Janos en Erika in de kerk. Met hen is nog een echtpaar, dat de maaltijd verzorgt. We eten lekker, praten over de reis en over wat we gedaan hebben tot nu toe. Tegelijk met het toetje(gebakjes en mierzoete vruchtenthee) arriveert een groep broeders uit de gemeente van Szxe9kesfxe9hervxe1r. We stellen vragen, geven antwoorden en vertrekken naar het hotel of gastgezin.

Cynthia en ik logeren bij Mikulas en Edith, met hun kinderen David(20), Ritchy(18) Latitia(11) en Christov(4). Ze wonen in een ruime, vrijstaande woning met een winkel aan huis, want Mikulas is bakker. Hij maakt bijzondere taarten. Het is een vriendelijk gezin. Behalve David spreekt er niemand Engels, terwijl ze heel veel willen vertellen. Erg grappig. Ze zijn erg gastvrij en willen alles voor je doen. Meteen als we binnenkomen krijgen we appelgebak..met bier.

Zaterdagochtend om 10 uur verzamelen we bij het hotel, om onze wegens vervolgens te scheiden. Het hotel staat namelijk tegenover een enorm winkelcentrum en ligt op kleine loopafstand van de oude stadskern. Om 12 uur rijden we naar het Balletonmeer. Ergens tussen Szxe9kesfxe9hervxe1r en het meer stoppen we voor een warme lunch. Vanwege de mist kunnen we het meer niet zien en rijden we maar weer terug, in de hoop dat we een zwembad vinden of een luxe spa. Helaas. Dus zakken we neer op de loungebanken in de witmarmeren hal van het hotel. Cynthia en ik hebben onze shoplust nog niet bevredigd, en lopen dus nog eens naar het winkelcentrum.

‘s avonds eten we weer in de kerk, maar vooraf krijgen we een rondleiding in het huis van Janos en Erika. Opvallend is dat we allemaal een paar sloffen aankrijgen voordat we de woonkamer mogen betreden.. Nouja, het scheelt in elk geval schoonmaken!
In de kerk eten we goulashsoep en na de maaltijd worden Cynthia en ik opgehaald door Mikulas en David. We zijn allebei erg moe en willen niet te laat naar bed. Van Mikulas krijgen we een rondleiding door de bakkerij. Bijzonder om te zien hoe die man van een ronde chocoladetaart binnen no time een bijbel maakt, voor Janos. De klok slaat tien keer en wij horen ons bed harder roepen dan anders en dus vertrekken we naar boven. Energie opdoen, want morgen is de grote dag!

Zondagmiddag, 3 uur. Het is een rustige morgen geweest bij het gastgezin, want ik ben mijn stem kwijt. Een verkoudheid heeft ervoor gezorgd dat mijn stem gereduceerd is tot het volume van een halve decibel. Nu zitten we in de kerk met weinig ruimte, rugleuningen die eerder naar voren staan dan naar achter xe9n met de wetenschap dat we er pas over drie uur weer uit kunnen. Maar het geeft allemaal niks, want dit is Janos’ grote dag. Dit is de reden van ons bezoek: Janos wordt bevestigd in het ambt van dominee! Janos wordt toegesproken door 13 verschillende kerkgemeenschappen, waaronder gemeente Leek.

Ik heb probeer de dienst te volgen, maar een preekverslag schrijven kan ik niet. Hongaars is xe9cht moeilijk. De vreugde na de bevestiging is groot! Er wordt feest gevierd na de dienst, met goulash en broodjes, gebakjes en drinken. Janos en Erika stralen. Ik word bijna geplet in de menigte en ben uitzinnig van vreugde als ik dominee Arpat ontdek tussen de mensen. En hij herkent me! "You’ve colored your hair! Last time I saw you, you were brown!" Dat heeft ie goed gezien. Helaas kan ik niet antwoorden. Opgelaten wapper ik met mijn handen en wijs naar mijn keel, produceer een medelijwekkend "I’m so sorry, my voice is gone", glimlach nog eens vriendelijk en vlucht naar buiten voor de vijftiende sigaret die dag.
("Je moet niet roken, zeker niet als je stem weg is."  "Praat maar niet, dat is erg slecht voor je." "Goh, wat is het hier hxe9xe9xe9xe9xe9rlijk rustig")

Voor mijn gevoel ben ik de day after de enige die uitgerust en aanspreekbaar is, als we om 5 uur ‘s ochtends vertrekken vanuit het Saint Gellert hotel richting Budapest. De xe9xe9n kan niet eten, de ander wil slapen, wxe9xe9r een ander heeft een ochtendhumeur. Bij mij valt het mee, behalve als ik ontdek dat er nog een tas kleding bij het gastgezin staat. Nadat we die hebben opgehaald rijden we naar het vliegveld. Onderweg schrijf ik een sinterklaasgedicht waarop iedereen me voor gek verklaard. Peter: "Ja Bertine, ik krijg ook xe1ltijd als ik om half 6 ochtends op de snelweg richting Budapest rijd, de onbedwingbare lust om een sinterklaasgedicht te schrijven. Altijd."

De vlucht gaat verder prima, beetje turbolentie dat wel. En wanneer we uit het vliegtuig in de stromende regen stappen, besef ik eens te meer in wat voor nat kikkerlandje we toch eigenlijk wonen. Cynthia wil de grond kussen, maar ziet er -vanwege de regen- toch maar vanaf. Na een kopje koffie nemen we afscheid en vetrekken we met twee auto’s richting Leek.

U begrijpt beste mensen, dat u dit spektakel voor geen goud had willen missen. Het was fantastisch, gezellig, ontroerend en voor herhaling vatbaar. Dus, jongens.. volgende week weer?   

Hoera! Het loon is binnen, daarbij is het bijna sinterklaas xe9n heb ik mijn kleedgeld nog niet opgemaakt deze maand. Tijd om te shoppen dus! Vol optimisme en zonder moeder of vriendin stap ik op de fiets, want als je veel boodschappen moet doen, kun je maar het best alleen zijn.

14:30
Ik ben aangekomen bij de Action. Gewapend met verlanglijst van mijn getrokken lootje, speur ik de winkel af. Alleen kijken nog niks kopen, besluit ik. Ik loop echter een kwartier later de winkel uit met een goed gevulde plastic zak. Zucht..

14:45
Shoe Tic. Een fantastische miniwinkel die het helaas nog geen jaar heeft weten vol te houden in Leek City. Dit is de laatste maand waarin ze open zijn en dus hebben ze de prijzen flink gereduceerd.. Vanmiddag heb ik via internet al een paar laarzen besteld, maar ik heb besloten dat ik er nog een paar bij wil. Met een exact idee in mijn hoofd betreed ik het schoenenwalhalla, vis een paar van het rek, pas ze, bekijk ze, zucht eens, kijk nogmaals, loop wat heen en weer totdat ik gestoord word door de verkoopster. "Ze zijn mooi! Chique maar toch stoer. Echt down-to-earth weet-je-wel. Vooral leuk met een tuniekje of rokje." Ik luister, bekijk haar eens en knik vriendelijk. "Ik neem ze." Ik zie de grijns van de verkoopster groeien, omdat ze denkt dat ze me heeft overtuigd. Welnu, ik zou nxf3xf3it advies aannemen van iemand die op uit de kluiten gewassen snowboots loopt onder een zwart jurkje.

14:55
Ik heb een zeer moeilijke vader wat sinterklaascadeau’s betreft. En toch wil het lot dat ik ‘m al voor het derde jaar achter elkaar trek. Hij wil, zoals hij het zelf letterlijk opgeschreven heeft, een lekkere ‘onder de oksel spray’, en een ‘dubbeldoes’ (shampoo en douchegel ineen). Hij wil een mooie mok met opdruk, snoepjespotten en gouden sierraden die ook wel tweedehands mogen zijn. Ik heb gehoor gegeven aan de eerste vier eisen en heb daarna besloten dat ik een bureauset voor hem koop. Prullebak, notitieblaadjesbak etc. Die koop ik bij de Blokker. Zwart en stijlvol. Als de verkoopster vraagt of ze het in moet pakken, antwoord ik dat ik alle onderdelen los wil inpakken. Ze vindt dan dat ik het zelf maar moet doen.

15:00
Shoppen maakt hongerig. Omdat ik nog niet geluncht heb, plof ik met al mijn tassen neer bij het restaurantje van de Hema. Met een broodje kruidenroomkaas en een flesje Ice Tea light plof ik aan een tafeltje neer en gooi ik mijn tassen zo ergens om me heen. Met mijn telefoon in de hand en een notitieblok naast me voor plotseling opkomende schrijfinspiratie begin ik aan mijn lunch. In de hoek zit een echtpaar van middelbare leeftijd, en uit de speakers klinkt een bekend liedje van Abba. Terwijl ik rustig de derde hap naar binnen werk, wordt mijn rust verstoord door een hoge, valse vrouwenstem die ijverig probeert mee te zingen met de muziek. Mevrouw-uit-de-hoek. Geirriteerd kijk ik hun richting op, en vang daarbij de blik van haar man op. Ze fluisteren samen wat en staan vervolgens op en lopen weg. Heerlijk. Lunchen met niemand anders dan mezelf.

15:45
Een aantal winkels verder begint het te regenen. Omdat ik niet nat wil worden duik in mijn stamkroeg in en sluit bij een groepje bejaarde mannen aan rondom de bar. Ik vraag ze wat ze rond deze tijd in de kroeg doen. Ik krijg een vaag antwoord over zwaar werken, weekend en snipperdagen. En waarom ik dan wel niet op school zit, want ik zit toch ook in de kroeg? Ik zeg dat ik schuil voor de regen, en bied daarbij direct mijn excuses aan aan de barvrouw, omdat ik nog geen drankje heb gekocht. Karakter X, links naast me begint over de politiek. Voor welke politieke partij ik ben. Ik zeg dat ik het nog niet weet, maar dat ik in elk geval nxedet voor Geert Wilders ben. Zij wel, laat die buitenlanders oprotten. In Africa is ruimte zat, vinden ze. Dan trek ik met een aantal kerels naar achter om een sigaret te roken. Een oude lul vindt dat ik met mijn kont zwaai. Ik zeg dat dat komt door mijn heupafwijking. Daarna praten we over uitgaan, snelwegen, landbouwmachines en de moderne tijd. Een man van amper 45 vindt dat alles weer zo moet zijn als 40 jaar terug. Ik niet.
Als we terug komen in het kroeggedeelte, is de regen nog steeds niet gestopt. Moedeloos zak ik neer op mijn barkruk en bestel toch maar een biertje. Ik keuvel wat verder en krijg te horen dat ik bijdehand ben. En dat ik hier zeker niet uit de buurt komt. Toch wel, zeg ik. Ik kom uit Tolbert. Oja, dan kon het toch wel kloppen. Tolberts publiek is altijd al bijdehand geweest.

16:15
Hehe, het is eindelijk droog. Ik moet nog xe9xe9n boodschap halen, en daarvoor fiets ik weer naar de Action. Ik kom met al mijn tassen amper op de fiets, en als ik daarbij ook nog een sigaret wil roken wordt het me bijna fataal. Toch hou ik mezelf en de fiets overeind en vlieg naar de Action-nu het nog droog is. Bij de Action haal ik de glazen snoeppotten die op mijn vaders verlanglijstje staan. "Ik zou ze maar apart in een tas doen hoor, anders gaan ze misschien stuk," adviseert de cassixe8re. Welja. Dat maakt het aantal tassen aan mijn stuur in totaal 7.
Ik ben nog niet halverwege de weg naar huis als de hemel openbreekt. Dikke, ijskoude en heldere druppels water spatten in recordtempo op straat, mijn jas en mijn broek en haar. Zeiknat en ijskoud fiets ik door, terwijl het de autolampen van tegemoetkomende auto’s genadeloos in mijn gezicht schijnen. Het medelijden van de inzittenden is bijna voelbaar.
Als ik bijna thuis ben is de regen praktisch opgehouden..om vervolgens ruim dertig seconden terug te komen, harder en natter dan ooit. Als een boze leeuw, razendsnel, genadeloos en onontkoombaar.

16:30
Ik laat een spoor van regen na als ik door het huis loop, en een plas water achter als ik stil sta. Snel vervang in mijn natte kloffie voor mijn huispak, flans ik mijn haar in een verfrommelde knot op mijn hoofd en kijk met een scheve grijns naar mijn tassen. Lege bankrekening maar vette buit. Bingo.

Er was eens een land.. Dat land had een plaats, en in die plaats stond een hotel. Voor dat hotel lag een grote trap, en op die trap zaten twee meisjes. Die meisjes zongen een volkslied.

Jawel, Cynthia en Bertine in Hongarije. Szxe9kesfxe9hervxe1r, Saint Gxe9llert Hotel. En.. het Grunniger Volkslaid! Enjoy!